با یاد تو جان کندن من با تن تبدار قشنگ است

بر شانه ام آن لحظه که غم میشود آوار قشنگ است

یخ بسته از اندوه تو دست و دل این خسته وگر نه

بر حال دل بی کس من گریه ی این تار قشنگ است

حالا که رد پای تو در وادی بیداری من نیست

بر سرخی لبهای تظاهر گرت افکار قشنگ است

کفر است اگر بشکنم از بحر لبت روزه ی خود را

با قند لبان تو اگر وا کنم افطار قشنگ است

در اتش هجران تو جان کندن این زن چه زیباست

مثل جسد بی کس محصور به دار ... قشنگ است