 |
 |
|
|
پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت بيچاره از اين عشق سوختن آموخت فرق منو پروانه در اينست پروانه پرش سوخت ولي من جگرم سوخت 
عشق يعني رازقي ، يعني نسيم
عشق يعني مست گشتن از شميم عشق يعني آفتاب بي غروب عشق يعني آسمان ، يعني فروغ عشق يعني آرزو ، يعني اميد عشق يعني روشني ، يعني سپيد عشق يعني غوطه خوردن بين موج
اخر دستم را خواهی گرفت یا که...  افتاده اگر به خاک دیدی
از شاخه جدا شقایقی را یا در دل موج سهمناکی طوفان بشکسته قایقی را گر صبح بهار جای شبنم بر شاخه گلی تگرگ دیدی یا صید به خون کشیده ای را ان لحظه مرا به خاطر اور |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386ساعت 13:20 توسط |
|
|
يه دنيا حرف تو يه لحظه سكوت جا ميشه!!!!
پر از سكوتم.
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386ساعت 13:17 توسط |
|
|
همه مي پرسند: چيست در زمزمه ي مبهم آب؟ چيست در همهمه ي دلکش برگ؟ چيست در بازي آن ابر سفيد؟ زير اين آبي آرام بلند؟ که تورا مي برد اين گونه به ژرفاي خيال؟ چيست در خلوت خاموش کبوترها؟ چيست در کوشش بي حاصل موج؟ چيست در خنده ي جام؟ که تو چندين ساعت.... مات و مبهوت به آن مي نگري؟ نه به ابر! نه به آب! نه به برگ! نه به اين آبي آرام بلند نه به اين خلوت خاموش کبوترها نه به اين آتش سوزنده که لغزيده به جام من به اين جمله نمي انديشم! من مناجات درختان را هنگام سحر رقص عطر گل يخ را با باد نفس پاک شقايق را در سينه ي کوه صحبت چلچله ها را با صبح نبض پاينده ي هستي را در گندم زار گردش رنگ و طراوت را در گونه ي گل همه را مي شنوم مي بينم من به اين جمله نمي انديشم! به تو مي انديشم!اي سر و پا همه خويي تک و تنها به تو مي انديشم!تو بدان اين را تنها تو بدان! تو بيا! تو بمان با من تنها تو بمان! جاي مهتاب به تاريکي ها تو بتاب! من فداي تو!به جاي همه گل ها تو بخند! اينک اين من که به پاي تو در افتادم باز! ريسماني کن از آن موي دراز! تو بگير! تو ببند! تو بخواه! پاسخ چلچله ها را تو بگو! قصه ي ابر هوا را تو بخوان! تو بمان! با من تنها تو بمان! در دل ساغر هستي تو بجوش! من همين يک نفس از جرعه ي جانم باقيست!
آخرين جرعه ي اين جام تهي را تو بنوش!!! |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386ساعت 13:17 توسط |
|
|
تا تو رفتي همه گفتند از دل برود هر آنکه از ديده برفت وبه ناباوري و غصه من خنديدند آه اي رفته که دگر باز نخواهي برگشت کاش مي آمدي و مي ديدي که در اين عرصه دنياي بزرگ چه غم آلوده جدايي هايي ست و بداني که.... از دل نرود هر انکه از ديده برفت
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386ساعت 13:16 توسط |
|
|
براي پروردگارم
من خاطره اي هستم كه در قطعه اي از زمان زندگي ساخته شده ام من رودي هستم جاري در جاده اي به سوي ابديت كه سنگ هاي جان دقايق را صيقل مي دهد و تو باران زندگي اين رودي. بي وجود تو خشكي دايمي ام را نتوان تحمل كردن و بي خواستن باريدن تو ، جاودانه ره نخواهم سپرد ميدانم بي كمكت حتي به خاطره ام نيز نخواهم رسيد بي تو من هيچم |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386ساعت 13:15 توسط |
|
|
الو سلام منزل خداست؟ اين منم مزاحمي که آشناست هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است ولي هنوز پشت خط در انتظار يک صداست شما که گفته ايد پاسخ سلام واجب است به ما که مي رسد ، حساب بنده هايتان جداست؟ الو دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد خرابي از دل من است يا که عيب سيم هاست؟ چرا صدايتان نمي رسد کمي بلند تر صداي من چطور؟ خوب و صاف و واضح و رساست؟ اگر اجازه مي دهي برايت درد دل کنم شنيده ام که گريه بر تمام دردها شفاست دل مرا بخوان به سوي خود تا که سبک شوم!
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386ساعت 13:15 توسط |
|
|
ی خوام چوب حراجی رو به قلبم بزنم ، نمی خوام گناه بی عشقی بی افته گردنم
دورم از تو اما با تو لحظه ها رو زنده هستم بازم از تو پرم از تو واسه تو رویای خستم خوب دیروز با تو هر روز از تو با خدا می خونم تو خیالت توی حالت باز توی کما می مونم دورم از تو اما با تو لحظه ها رو زنده هستم تا وقتی کنارمی م می مونم تا وقتی بهارمی می تونم دیگه طاقت دوریت رو ندارم دیگه نمی تونم دیگه نمی تونم غربت این لحظه خستم راه خنده هامو بستم کمر گیتار عشق رو زیر بار غم شکسته شب یلدام ساکت و سرد حسرت شب خالی از درد تا که دق نکرده رویام تو رو جون لحظه برگرد |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه شانزدهم فروردین 1386ساعت 17:37 توسط |
|
|
عشق روي لب هاي همست
اما عشق منو و تو يك حكايت ديگست
|
|
+ نوشته شده در
شنبه یازدهم فروردین 1386ساعت 13:44 توسط |
|
|
در دادگاه دلم قسمم قلبم بود .... وکیلم دلم ..... و حضار جمعی از عاشقان و دل سوختگان قاضی نامم
را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد و محکوم شدم به مرگ و تنهایی . پای چوبیه دار از من خواستند تا آخرین خواسته ام را بگویم و من فقط گفتم به او بگویید دوستش دارم... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هشتم فروردین 1386ساعت 18:42 توسط |
|
|
کشت ما را غم بی هم نفسی تا که رفتیم همه یار شدند تا که مردیم همه بیدار شدند قدر آئینه بدانید
که هست نه در آن لحظه که افتاد و شکست ........................ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هشتم فروردین 1386ساعت 18:42 توسط |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| نوشته های پیشین |
|
اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 |
|
RSS
|